To wspaniała pora dnia, uważam, cicho, pusto, słońce świeci tak jasno, ale jeszcze nie tak bardzo grzeje, powietrze czyste jak kryształ, rześkie, a jeszcze po nocnym deszczu – łał! Śpiew ptaków, wiatr pieszczący delikatnie policzki na przemian z coraz cieplejszymi promieniami słońca i to wszystko razem i z osobna jest takie piękne i nic nie kosztuje mimo iż wartość tego jest bezcenna. W takich momentach czuję jak bardzo kocham życie i jak bardzo jestem szczęśliwa.
Moim celem jest dzielenie sie z tymi ktorzy chca moja wiedza na temat zdrowego zycia przy mozliwie duzym korzystaniu z tego co matka natura ma nam do zaoferowania.
Wstęp
Wejście w ścianę było punktem zwrotnym w moim życiu. Od tego momentu już nic w nim nie było takie jak przedtem. Najpierw ogromna depresja uczyniła ze mnie chodzące zombie, potem okres powolnego wracania do zdrowia uświadamiał mi coraz bardziej, co w życiu jest najważniejsze? Dwa lata i osiem miesięcy wyszarpnięte z życia, które jednak, jak się później okazało, nie były dla mnie czasem straconym. Nie tylko odzyskałam zdrowie ale wyszłam z tego największego w moim życiu kryzysu wzmocniona zgodnie z zasadą że to co nas nie zabije, to nas wzmocni. Dokładnie tak się stało w moim przypadku.
Największą rolę w moim zdrowieniu odegrała właśnie natura w szerokim tego słowa znaczeniu. W chwilach przebłysków spisywałam to co czułam w danym momencie w moim pamiętniku, później w podobnych chwilach odczytywałam moje myśli określające najgłębsze odczucia i płakałam, płakałam, płakałam. W końcu nie było już łez, był smutek, po nim przyszedł spokój a na koniec pierwszy po kilkudziesięciu miesiącach uśmiech. Najbliżsi byli moim wsparciem, najlepsza przyjaciółka powiernicą, mój pies towarzyszem na długich spacerach, Bóg opoką, a rozmowa z nim terapią najwyższej jakości.
To doświadczenie przymusiło mnie niejako do studiowania siebie samej, wsłuchiwania się w to co mówi mi mój własny organizm i stawiania jego potrzeb na pierwszym miejscu. Na nowo polubiłam siebie i mogłam rozpocząć walkę o powrót do zupełnego zdrowia. Podstawą do tego było zdobywanie szerokiej wiedzy z zakresu dbania o zdrowie i zapobiegania nie pożądanym dolegliwością rożnymi metodami najczęściej mającymi związek z naturą i ruchem fizycznym. Dzisiaj chcę się dzielić moimi doświadczeniami i wiedzą z każdym kto tego chce.
Archiwum bloga
-
►
2013
(75)
- ► października (13)
wtorek, 27 sierpnia 2013
sobota, 24 sierpnia 2013
Znowu stoję na rozstajnych drogach Boże
Nie! Tym razem to nie jest choroba, na szczęście. Tą pokonałam na tyle, że dzisiaj znowu biegam jakbym miała szesnaście lat. Przecież widzisz! Czasami się przypomina, gdy przesadzę z tym moim nadmiarem energii jaką mnie obdarzyłeś i gdy na zbyt wiele sobie pozwolę, ale wtedy już wiem co mam robić, by za bardzo nie wyszła ona znowu do przodu. Spokojnie! Trzymam ją w ryzach dzięki sile jakiej mi nie poskąpiłeś!
To, co stoi jak widmo przede mną dzisiaj, to problem innej natury, to czekający mnie wybór, od którego zależy moje być albo nie być, moja przyszłość. To moja dusza stanęła nad przepaścią, moje wewnętrzne ja się miota jak zwierzę w potrzasku. To wreszcie moje głupie serce, które kochając innych nie chce myśleć o sobie, w każdym razie ma z tym ogromną trudność. Niby jestem silna, ale jeżeli chodzi o wybór między swoim, a najbliższych mi ludzi dobrem, zawsze krzywdzę siebie samą. Dlaczego? Dlaczego nie potrafię być egoistką! Możesz mi to jakoś wyjaśnić? Za ten brak egoizmu, często płacę nazbyt wysoką cenę! I Ty o tym wiesz!
Przydałoby mi się odrobinę egoizmu, by móc lepiej chronić to moje maleńkie jestestwo. Tak!? Hmm!? Czy można starego psa nauczyć siadać na komendę? Hmm!? Chyba znowu o zbyt wiele Ciebie proszę .............. ?
Przynajmniej słuchasz cierpliwie moich żali i za to Ci dziękuję Boże. Doceniam Twoją cierpliwość dla mnie i Twoją niewidzialną przyjaźń tak bardzo mi potrzebną, to że zawsze gdy tylko Ciebie potrzebuję jesteś tu obok mnie na każde wezwanie i pozwalasz mi się wygadać.
Biję się ze swoimi myślami. Stawiam za i przeciw i ............ , dlaczego to wszystko jest takie trudne? Dlaczego myślenie o sobie i postawienie siebie na pierwszym miejscu, ten jeden, jedyny raz sprawia mi aż taką trudność? Milczysz! Czy tym razem Ty nie wymagasz ode mnie zbyt wiele? Twardzielka o nazbyt miękkim sercu! Przecież to jest śmieszne! Tak!? Może i śmieszne, ale prawdziwe, niestety .......... , albo i „stety”! Sama już nie wiem!? Twardzielką jestem dla samej siebie! Dla innych mam miękkie serce wybaczające im tak bardzo wiele i zawsze ulegające im w końcu, dla siebie samej nie mam litości. Czy to jest normalne ............. ? Oni to wiedzą! Och Boże mój, co mam robić? Podpowiedz mi i tym razem!
Milczysz! Wyposażyłeś mnie przecież we wszystko czego potrzebuję i nie chcesz się wtrącać do mojego wolnego wyboru. Umywasz ręce! Ciągle poddajesz mnie próbom nie wiedzieć dlaczego?
Wiem, wiem! I tym razem nie każesz mi dźwigać więcej niż potrafię udźwignąć, a moja rozmowa z Tobą zabłyśnie światłem w tunelu. W imię Twoje, amen!
To, co stoi jak widmo przede mną dzisiaj, to problem innej natury, to czekający mnie wybór, od którego zależy moje być albo nie być, moja przyszłość. To moja dusza stanęła nad przepaścią, moje wewnętrzne ja się miota jak zwierzę w potrzasku. To wreszcie moje głupie serce, które kochając innych nie chce myśleć o sobie, w każdym razie ma z tym ogromną trudność. Niby jestem silna, ale jeżeli chodzi o wybór między swoim, a najbliższych mi ludzi dobrem, zawsze krzywdzę siebie samą. Dlaczego? Dlaczego nie potrafię być egoistką! Możesz mi to jakoś wyjaśnić? Za ten brak egoizmu, często płacę nazbyt wysoką cenę! I Ty o tym wiesz!
Przydałoby mi się odrobinę egoizmu, by móc lepiej chronić to moje maleńkie jestestwo. Tak!? Hmm!? Czy można starego psa nauczyć siadać na komendę? Hmm!? Chyba znowu o zbyt wiele Ciebie proszę .............. ?
Przynajmniej słuchasz cierpliwie moich żali i za to Ci dziękuję Boże. Doceniam Twoją cierpliwość dla mnie i Twoją niewidzialną przyjaźń tak bardzo mi potrzebną, to że zawsze gdy tylko Ciebie potrzebuję jesteś tu obok mnie na każde wezwanie i pozwalasz mi się wygadać.
Biję się ze swoimi myślami. Stawiam za i przeciw i ............ , dlaczego to wszystko jest takie trudne? Dlaczego myślenie o sobie i postawienie siebie na pierwszym miejscu, ten jeden, jedyny raz sprawia mi aż taką trudność? Milczysz! Czy tym razem Ty nie wymagasz ode mnie zbyt wiele? Twardzielka o nazbyt miękkim sercu! Przecież to jest śmieszne! Tak!? Może i śmieszne, ale prawdziwe, niestety .......... , albo i „stety”! Sama już nie wiem!? Twardzielką jestem dla samej siebie! Dla innych mam miękkie serce wybaczające im tak bardzo wiele i zawsze ulegające im w końcu, dla siebie samej nie mam litości. Czy to jest normalne ............. ? Oni to wiedzą! Och Boże mój, co mam robić? Podpowiedz mi i tym razem!
Milczysz! Wyposażyłeś mnie przecież we wszystko czego potrzebuję i nie chcesz się wtrącać do mojego wolnego wyboru. Umywasz ręce! Ciągle poddajesz mnie próbom nie wiedzieć dlaczego?
Wiem, wiem! I tym razem nie każesz mi dźwigać więcej niż potrafię udźwignąć, a moja rozmowa z Tobą zabłyśnie światłem w tunelu. W imię Twoje, amen!
piątek, 23 sierpnia 2013
Pierwszy tydzień w pracy za mną
Wyjęte z pamiętnika
czwartek i piątek 2004.12.02/03
Wczoraj tj. w czwartek miałam wolny dzień. Po spacerze z moją suczką i po śniadaniu pojechałam do miasta. Ponieważ nie miałam w domu pieniędzy, a na naszej dzielnicy nie ma bankomatu, byłam zmuszona to zrobić. Mimo iż pojechałam tylko tam i z powrotem, nie tracąc więcej czasu niż było to konieczne, po powrocie do domu całkowicie opadłam z sił. Moje samopoczucie nie było lepsze od wczorajszego. Dzień mijał powoli i jak zwykle bardzo boleśnie. Życzyłam sobie w duchu żeby naukowcy wynaleźli wreszcie jakąś medycynę na moje dolegliwości, która mogłaby mi pomóc i wreszcie przyniosłaby mi rzeczywistą ulgę i to na dobre.
Dzisiejszej nocy spałam bardzo źle. Mój „przyjaciel” ból ciągle mnie budził. Nie miałam wyjścia, musiałam wstać i pospacerować sobie trochę wokół mieszkania. Nie chcę za każdym razem brać przeciwbólowej medycyny, nie chcę się od niej uzależniać, znalazłam więc inny sposób na przynoszenie sobie ulgi. Tym sposobem są ćwiczenia rozciągające i nocny spacer po domu. Po takiej aktywności kładę się ponownie do łóżka i próbuję zasnąć. Czasami mi się to udaje, czasami nie. Nie ważne! Ważne jest to, że nie opuszcza mnie wola walki. W taką noc jak dzisiaj, gdy ból się nie poddaje jest najtrudniej. Wreszcie zasnęłam. Nie był to jednak wystarczająco długi sen i dlatego zmęczenie towarzyszyło mi przez resztę dnia, a nieustający ból w ciele rzeczywiście ograbiał mnie z sił.
Suchy, ostry ból górnych partii kręgosłupa promieniujący w kierunku karku i do lewej strony klatki piersiowej przemieniający się w uczucie ogromnego ciężaru utrudniającego oddychanie uparcie raził mnie swoją natrętnością do samego wieczora. Ramiona ciążyły i dokuczały okrutnym wykręcającym, świdrującym bólem, kark stał się sztywny, a głowa wydawała się być za ciężka dla niego. W momentach najbardziej krytycznych byłam zmuszona zaprzestawać wszelkich czynności. W pracy musiałam robić częste pauzy na ćwiczenia rozciągające. Częściej też niż zwykle kładłam się na ławce w przedsionku, by odpocząć.
Po drodze z pracy do domu myślałam o pytaniu jakie mi postawiono: „ Czy praca w kuchni odpowiada ci?” Niestety, nie mogłam dać odpowiedzi twierdzącej. Praca w kuchni nie była dla mnie. Ciągłe stanie i to z pochyloną głową sprawiało, że czułam zbyt duży dyskomfort zarówno w ramionach, karku jak i w biodrach. Ból się tylko nasilał, co wpływało ujemnie na moją psychikę również. To był bardzo ciężki tydzień, ale i bardzo ekscytujący zarazem. Po dłuższej przerwie mogłam od nowa poczuć atmosferę pracy, do czego bardzo już tęskniłam. Poznałam wielu nowych ludzi, z którymi obcowanie nie raz i nie dwa wywoływało uśmiech na mojej twarzy mimo wszystko.
Taki ból miałam dzisiaj bardzo często, za często! Byłam zmuszona odwiedzić mojego gimnastyka, który pokazał mi kilka nowych ćwiczeń i cierpliwie mnie uczył jak mam je wykonywać, aby robić to dobrze i z jak najlepszym pożytkiem dla moich obolałych ścięgien i mięśni.
czwartek i piątek 2004.12.02/03
Wczoraj tj. w czwartek miałam wolny dzień. Po spacerze z moją suczką i po śniadaniu pojechałam do miasta. Ponieważ nie miałam w domu pieniędzy, a na naszej dzielnicy nie ma bankomatu, byłam zmuszona to zrobić. Mimo iż pojechałam tylko tam i z powrotem, nie tracąc więcej czasu niż było to konieczne, po powrocie do domu całkowicie opadłam z sił. Moje samopoczucie nie było lepsze od wczorajszego. Dzień mijał powoli i jak zwykle bardzo boleśnie. Życzyłam sobie w duchu żeby naukowcy wynaleźli wreszcie jakąś medycynę na moje dolegliwości, która mogłaby mi pomóc i wreszcie przyniosłaby mi rzeczywistą ulgę i to na dobre.
Dzisiejszej nocy spałam bardzo źle. Mój „przyjaciel” ból ciągle mnie budził. Nie miałam wyjścia, musiałam wstać i pospacerować sobie trochę wokół mieszkania. Nie chcę za każdym razem brać przeciwbólowej medycyny, nie chcę się od niej uzależniać, znalazłam więc inny sposób na przynoszenie sobie ulgi. Tym sposobem są ćwiczenia rozciągające i nocny spacer po domu. Po takiej aktywności kładę się ponownie do łóżka i próbuję zasnąć. Czasami mi się to udaje, czasami nie. Nie ważne! Ważne jest to, że nie opuszcza mnie wola walki. W taką noc jak dzisiaj, gdy ból się nie poddaje jest najtrudniej. Wreszcie zasnęłam. Nie był to jednak wystarczająco długi sen i dlatego zmęczenie towarzyszyło mi przez resztę dnia, a nieustający ból w ciele rzeczywiście ograbiał mnie z sił.
Suchy, ostry ból górnych partii kręgosłupa promieniujący w kierunku karku i do lewej strony klatki piersiowej przemieniający się w uczucie ogromnego ciężaru utrudniającego oddychanie uparcie raził mnie swoją natrętnością do samego wieczora. Ramiona ciążyły i dokuczały okrutnym wykręcającym, świdrującym bólem, kark stał się sztywny, a głowa wydawała się być za ciężka dla niego. W momentach najbardziej krytycznych byłam zmuszona zaprzestawać wszelkich czynności. W pracy musiałam robić częste pauzy na ćwiczenia rozciągające. Częściej też niż zwykle kładłam się na ławce w przedsionku, by odpocząć.
Po drodze z pracy do domu myślałam o pytaniu jakie mi postawiono: „ Czy praca w kuchni odpowiada ci?” Niestety, nie mogłam dać odpowiedzi twierdzącej. Praca w kuchni nie była dla mnie. Ciągłe stanie i to z pochyloną głową sprawiało, że czułam zbyt duży dyskomfort zarówno w ramionach, karku jak i w biodrach. Ból się tylko nasilał, co wpływało ujemnie na moją psychikę również. To był bardzo ciężki tydzień, ale i bardzo ekscytujący zarazem. Po dłuższej przerwie mogłam od nowa poczuć atmosferę pracy, do czego bardzo już tęskniłam. Poznałam wielu nowych ludzi, z którymi obcowanie nie raz i nie dwa wywoływało uśmiech na mojej twarzy mimo wszystko.
Taki ból miałam dzisiaj bardzo często, za często! Byłam zmuszona odwiedzić mojego gimnastyka, który pokazał mi kilka nowych ćwiczeń i cierpliwie mnie uczył jak mam je wykonywać, aby robić to dobrze i z jak najlepszym pożytkiem dla moich obolałych ścięgien i mięśni.
niedziela, 18 sierpnia 2013
Ja po prostu ją uwielbiam
Mieliśmy tylko pojechać na krótki rowerowy spacer po okolicy, a spędziliśmy na nim trzy godziny. Tak, przecież nie mogło być inaczej. :) Czar natury tak zachwyca, że jak już się człowiek z nią spotka, to rozstać się nie może.
Może ten mój stosunek do natury wydaje się komuś dziwny, taki zbyt emocjonalny, gorący jak kochające serce, przesadzony jak pierwsza miłość, ale tak właśnie czuję, tak odbieram naturę. Ja po prostu ją UWIELBIAM. Mogę przebywać w jej towarzystwie na okrągło i nie znudzi mi się. Mogę zachwycać się jej pięknem nieustannie, bo też i jest czym się zachwycać. Natura nigdy nie jest nudna, rozbudza poczucie estetyki i wyobraźni, wycisza swoimi barwami lub napawa grozą w miejscach ciemnych i ponurych. Może też przerażać, gdy jest w złym humorze, swoimi grzmotami i ognistym batem, którym z ogromną siłą potrafi smagać ziemię. Ponoć po takim jej wyładowaniu się grzyby w lesie lepiej rosną. Hmm!? Tak!?
To prawda, traktuję naturę bardzo osobowo, jak najlepszą przyjaciółkę. Zachwycam się nią wciąż i
od nowa bo naprawdę jest czym. W każdym miejscu jest inna a jednak taka sama, jest cząstką mnie, a ja jej. Podziwiam ją bezgranicznie!
Nie wiedzieć kiedy wyjechaliśmy z miasta. Nagle skręciliśmy w polną drogę, tuż za jakąś starą stodołą. Jechaliśmy jeszcze jakiś czas. Wokół było cudnie, tak jak lubię najbardziej - pola i łąki na przemian. Czuło się niczym nie zmąconą przestrzeń, pieszczące twarz promienie słońca i wolność. Chciało się dosłownie zatańczyć, najlepiej walca. W pewnym momencie zeszliśmy z rowerów i zaczęliśmy iść w kierunku lasu widocznego na horyzoncie. Wydawał się być daleko, ale nic to, szliśmy. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, żartowaliśmy i śmialiśmy się wtopieni w to niesamowite piękno.
Już na brzegu lasu znaleźliśmy pierwsze w tym roku grzyby. Pozbieraliśmy je, jutro, na śniadanie będzie świetna jajecznica na nich. Zapuściliśmy się w głąb lasu. Szliśmy leśnym szlakiem prowadząc obok rowery i ciesząc się swoim towarzystwem. Było niezmiennie pięknie. Po drodze napotkaliśmy takich jak my miłośników przyrody. Wymieniliśmy pozdrowienia. Dokładnie nie wiedzieliśmy dokąd szlak nas zaprowadzi, ale szliśmy nim dalej, zachwycając się wszystkim dookoła, a przede wszystkim ciszą i świeżym powietrzem. Skręciliśmy w lewo, potem w prawo i znowu w lewo. Wyszliśmy na jakąś małą, schowaną w zaciszu leśnym osadę, a może już wioskę, czy nawet oddaloną trochę od miasta jego dzielnicę? Wsiedliśmy na rowery i minęliśmy ją przejeżdżając przez jej środek. Znowu skręciliśmy na szlak leśny. Przypomniałam sobie, że kiedyś często pokonywałam go biorąc udział w zorganizowanych przez miasto nie tyle zawodach sportowych, co raczej rekreacyjnej aktywności fizycznej dla mieszkańców - "Biegaj dookoła ziemi." Nie chwaląc się, wygrałam wtedy pierwszą nagrodę, otrzymałam dosyć pokaźną sumę pieniędzy. Miłe wspomnienie. Przeszłam wtedy, łącznie w ciągu dwuch tygodni, ponad dwieście kilometrów wyznaczonym szlakiem.
Na przemian to idąc, to jadąc rowerem posuwaliśmy się do przodu w kierunku miasta. Po drodze
napotykając zażywających czynnego relaksu w lesie biegaczy i piechurów w różnym wieku. Ostatni odcinek drogi do domu, to była już tylko jazda rowerem.
Cudnie spędziliśmy ten dzień! Trochę zmęczeni, ale bardzo zadowoleni. Po takim ruchu ziołowa kąpiel w rozmarynie, była jak dopełnienie, jak pyszny deser po dobrym posiłku. Polecam wszystkim! :)
Może ten mój stosunek do natury wydaje się komuś dziwny, taki zbyt emocjonalny, gorący jak kochające serce, przesadzony jak pierwsza miłość, ale tak właśnie czuję, tak odbieram naturę. Ja po prostu ją UWIELBIAM. Mogę przebywać w jej towarzystwie na okrągło i nie znudzi mi się. Mogę zachwycać się jej pięknem nieustannie, bo też i jest czym się zachwycać. Natura nigdy nie jest nudna, rozbudza poczucie estetyki i wyobraźni, wycisza swoimi barwami lub napawa grozą w miejscach ciemnych i ponurych. Może też przerażać, gdy jest w złym humorze, swoimi grzmotami i ognistym batem, którym z ogromną siłą potrafi smagać ziemię. Ponoć po takim jej wyładowaniu się grzyby w lesie lepiej rosną. Hmm!? Tak!?
To prawda, traktuję naturę bardzo osobowo, jak najlepszą przyjaciółkę. Zachwycam się nią wciąż i od nowa bo naprawdę jest czym. W każdym miejscu jest inna a jednak taka sama, jest cząstką mnie, a ja jej. Podziwiam ją bezgranicznie!
Nie wiedzieć kiedy wyjechaliśmy z miasta. Nagle skręciliśmy w polną drogę, tuż za jakąś starą stodołą. Jechaliśmy jeszcze jakiś czas. Wokół było cudnie, tak jak lubię najbardziej - pola i łąki na przemian. Czuło się niczym nie zmąconą przestrzeń, pieszczące twarz promienie słońca i wolność. Chciało się dosłownie zatańczyć, najlepiej walca. W pewnym momencie zeszliśmy z rowerów i zaczęliśmy iść w kierunku lasu widocznego na horyzoncie. Wydawał się być daleko, ale nic to, szliśmy. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, żartowaliśmy i śmialiśmy się wtopieni w to niesamowite piękno.
Już na brzegu lasu znaleźliśmy pierwsze w tym roku grzyby. Pozbieraliśmy je, jutro, na śniadanie będzie świetna jajecznica na nich. Zapuściliśmy się w głąb lasu. Szliśmy leśnym szlakiem prowadząc obok rowery i ciesząc się swoim towarzystwem. Było niezmiennie pięknie. Po drodze napotkaliśmy takich jak my miłośników przyrody. Wymieniliśmy pozdrowienia. Dokładnie nie wiedzieliśmy dokąd szlak nas zaprowadzi, ale szliśmy nim dalej, zachwycając się wszystkim dookoła, a przede wszystkim ciszą i świeżym powietrzem. Skręciliśmy w lewo, potem w prawo i znowu w lewo. Wyszliśmy na jakąś małą, schowaną w zaciszu leśnym osadę, a może już wioskę, czy nawet oddaloną trochę od miasta jego dzielnicę? Wsiedliśmy na rowery i minęliśmy ją przejeżdżając przez jej środek. Znowu skręciliśmy na szlak leśny. Przypomniałam sobie, że kiedyś często pokonywałam go biorąc udział w zorganizowanych przez miasto nie tyle zawodach sportowych, co raczej rekreacyjnej aktywności fizycznej dla mieszkańców - "Biegaj dookoła ziemi." Nie chwaląc się, wygrałam wtedy pierwszą nagrodę, otrzymałam dosyć pokaźną sumę pieniędzy. Miłe wspomnienie. Przeszłam wtedy, łącznie w ciągu dwuch tygodni, ponad dwieście kilometrów wyznaczonym szlakiem.
Na przemian to idąc, to jadąc rowerem posuwaliśmy się do przodu w kierunku miasta. Po drodze napotykając zażywających czynnego relaksu w lesie biegaczy i piechurów w różnym wieku. Ostatni odcinek drogi do domu, to była już tylko jazda rowerem.
Cudnie spędziliśmy ten dzień! Trochę zmęczeni, ale bardzo zadowoleni. Po takim ruchu ziołowa kąpiel w rozmarynie, była jak dopełnienie, jak pyszny deser po dobrym posiłku. Polecam wszystkim! :)
środa, 14 sierpnia 2013
KURKUMA
Po polsku zwana również OSTRYŻ DŁUGI, po angielsku TURMERIC, po szwedzku GURKMEJA, jednak w większości języków świata KURKUMA.
Co to jest takiego?
To fantastyczna roślina o wielu zastosowaniach. Przepięknie kwitnie, a więc może być ozdobną
rośliną doniczkową i cieszyć oczy swoim pięknem, ale nie tylko. Jej fantastyczność polega na tym, że można ją stosować również jako przyprawę, jako medycynę alternatywną i również jako roślinę kosmetyczną. To co mnie najbardziej w kurkumie pociąga to jej właściwości lecznicze, które sprawdziłam na samej sobie. Proszę mi wierzyć, to działa.
Kurkuma jest bardzo, bardzo silnym antyutleniaczem, dziesięć razy silniejszym niż witaminy, chroni nasz organizm przed wolnymi rodnikami, likwiduje stany zapalne w organizmie, które są przyczyną wielu chronicznych chorób. Kurkuma powstrzymuje również rozmnażanie się komórek rakowych głównie raka piersi, płuc, raka skóry i prostaty. Warto jest się więc nią zainteresować.
Więcej na jej temat tutaj i tutaj.
Co to jest takiego?
To fantastyczna roślina o wielu zastosowaniach. Przepięknie kwitnie, a więc może być ozdobną
rośliną doniczkową i cieszyć oczy swoim pięknem, ale nie tylko. Jej fantastyczność polega na tym, że można ją stosować również jako przyprawę, jako medycynę alternatywną i również jako roślinę kosmetyczną. To co mnie najbardziej w kurkumie pociąga to jej właściwości lecznicze, które sprawdziłam na samej sobie. Proszę mi wierzyć, to działa.
Kurkuma jest bardzo, bardzo silnym antyutleniaczem, dziesięć razy silniejszym niż witaminy, chroni nasz organizm przed wolnymi rodnikami, likwiduje stany zapalne w organizmie, które są przyczyną wielu chronicznych chorób. Kurkuma powstrzymuje również rozmnażanie się komórek rakowych głównie raka piersi, płuc, raka skóry i prostaty. Warto jest się więc nią zainteresować. Więcej na jej temat tutaj i tutaj.
poniedziałek, 12 sierpnia 2013
Wierzę, że tak będzie.
Śniadanie i już po śniadaniu. Jeszcze tylko dopijamy kawę i ostatnia zmiana planów. Ze względu na niepewną pogodę J i K proponują byśmy na Szrenicę wjechali kolejką linową.
- Kto jest za!? – wykrzykuje J.
Trzy pary rąk podniosły się w górę, tylko moje nie chciały się podnieść, były ciężkie jak z ołowiu. << Zbyt łatwo się poddają, to nie w moim stylu >> - pomyślałam.
- Karolina! Halo! Tu jesteśmy!
- Co!? Ach tak! Jestem, jestem! – uśmiechnęłam się.
- Na Szrenicę wjeżdżamy kolejką linową. Potem czerwonym szlakiem będziemy schodzić do Szklarskiej Poręby. Zgadzasz się?
- A mam inne wyjście?
- Nie, nie masz, jesteś przegłosowana!
- Ha ha ha! Wszyscy zaczęli się śmiać, łącznie ze mną. Tylko, że mój śmiech był trochę jakby na przekór z wykrzywieniem gęby.
- Ha ha ha! – język.
Prawdę mówiąc, to poczułam ulgę. 1362 m. n.p.m. do pokonania w pierwszy dzień dla takich jak ja i H, niedoświadczonych deptaczy, to chyba byłaby lekka przesada? << Hmm?? Czyżbym szukała usprawiedliwienia? >> - przeleciało mi przez myśl - << Wychodzi na to, że jednak boję się konfrontacji z górami, że nie do końca wierzę w swoje możliwości i dlatego tak łatwo zgodziłam się na tą łatwiznę. >> - znowu odpłynęłam myślami na chwilę od reszty towarzystwa.
- Dosyć tego leniuchowania. Komu w drogę, temu czas! – komenderuje K – Za piętnaście minut spotykamy się przed wejściem do pensjonatu już w pełnym „uzbrojeniu”, ok!?
- Ok!
- Rozejść się! – dodała żartobliwie, włączając przy tym uśmiech dziesiątkę.
- Tak jest K! Już się robi! – odpowiedzieliśmy chórkiem i ze śmiechem.
W pokoju jeszcze raz sprawdziłam nasze plecaki. H wziął swój i wyszedł rzucając w pośpiechu:
- Nie każ na siebie czekać zbyt długo! Drzwi trzasnęły i już go nie było.
Przebierając się myślałam o tym, czy nie będę wyglądać jak „uciekający pomidor ze szklarni”? Uśmiechnęłam się do tej myśli. Przypomniała mi kogoś. Niech tam, raz kozie śmierć. Wychodzę! Schodząc do recepcji nagle usłyszałam bardzo zachęcające:
- O!! Właśnie tak powinien wyglądać turysta w górach! Aż miło jest popatrzeć! – z szerokim uśmiechem na twarzy skomentował mój wygląd właściciel pensjonatu.
- Dziękuję! Warto było spędzić tyle czasu w Internecie, by to usłyszeć! Dziękuję bardzo! – odpłaciłam mu najpiękniejszym uśmiechem na jaki mnie było stać.
- Życzę powodzenia i wspaniałej przygody! – dodał.
- Wierzę, że tak będzie! – odpowiedziałam i wychodząc z budynku, zaśmiałam się głośno.
Cała trójka moich towarzyszy stała już na ulicy przed pensjonatem. Żartując i śmiejąc się ruszyliśmy na spotkanie gór. Serce zabiło mi mocniej i jakoś tak radośniej.
Więcej tutaj
- Kto jest za!? – wykrzykuje J.
Trzy pary rąk podniosły się w górę, tylko moje nie chciały się podnieść, były ciężkie jak z ołowiu. << Zbyt łatwo się poddają, to nie w moim stylu >> - pomyślałam.
- Karolina! Halo! Tu jesteśmy!
- Co!? Ach tak! Jestem, jestem! – uśmiechnęłam się.
- Na Szrenicę wjeżdżamy kolejką linową. Potem czerwonym szlakiem będziemy schodzić do Szklarskiej Poręby. Zgadzasz się?
- A mam inne wyjście?
- Nie, nie masz, jesteś przegłosowana!
- Ha ha ha! Wszyscy zaczęli się śmiać, łącznie ze mną. Tylko, że mój śmiech był trochę jakby na przekór z wykrzywieniem gęby.
- Ha ha ha! – język.
Prawdę mówiąc, to poczułam ulgę. 1362 m. n.p.m. do pokonania w pierwszy dzień dla takich jak ja i H, niedoświadczonych deptaczy, to chyba byłaby lekka przesada? << Hmm?? Czyżbym szukała usprawiedliwienia? >> - przeleciało mi przez myśl - << Wychodzi na to, że jednak boję się konfrontacji z górami, że nie do końca wierzę w swoje możliwości i dlatego tak łatwo zgodziłam się na tą łatwiznę. >> - znowu odpłynęłam myślami na chwilę od reszty towarzystwa.
- Dosyć tego leniuchowania. Komu w drogę, temu czas! – komenderuje K – Za piętnaście minut spotykamy się przed wejściem do pensjonatu już w pełnym „uzbrojeniu”, ok!?
- Ok!
- Rozejść się! – dodała żartobliwie, włączając przy tym uśmiech dziesiątkę.
- Tak jest K! Już się robi! – odpowiedzieliśmy chórkiem i ze śmiechem.
W pokoju jeszcze raz sprawdziłam nasze plecaki. H wziął swój i wyszedł rzucając w pośpiechu:
- Nie każ na siebie czekać zbyt długo! Drzwi trzasnęły i już go nie było.
Przebierając się myślałam o tym, czy nie będę wyglądać jak „uciekający pomidor ze szklarni”? Uśmiechnęłam się do tej myśli. Przypomniała mi kogoś. Niech tam, raz kozie śmierć. Wychodzę! Schodząc do recepcji nagle usłyszałam bardzo zachęcające:
- O!! Właśnie tak powinien wyglądać turysta w górach! Aż miło jest popatrzeć! – z szerokim uśmiechem na twarzy skomentował mój wygląd właściciel pensjonatu.
- Dziękuję! Warto było spędzić tyle czasu w Internecie, by to usłyszeć! Dziękuję bardzo! – odpłaciłam mu najpiękniejszym uśmiechem na jaki mnie było stać.
- Życzę powodzenia i wspaniałej przygody! – dodał.
- Wierzę, że tak będzie! – odpowiedziałam i wychodząc z budynku, zaśmiałam się głośno.
Cała trójka moich towarzyszy stała już na ulicy przed pensjonatem. Żartując i śmiejąc się ruszyliśmy na spotkanie gór. Serce zabiło mi mocniej i jakoś tak radośniej.
Więcej tutaj
niedziela, 11 sierpnia 2013
Już jutro dotknę was!
Po załatwieniu koniecznych formalności w recepcji udaliśmy się do naszego pokoju na drugim piętrze, sąsiadującego z pokojem naszych przyjaciół, a jakże inaczej? Wszyscy byliśmy zmęczeni, a jutro czeka nas przecież pierwsze w życiu prawdziwe deptanie w górach. Dla mnie i H pierwsze, ale nie dla J i K. Oni co najmniej dwa razy w roku po tygodniu spędzają w górach na deptaniu. Mieszkają w Trójmieście. Góry są więc dla nich odskocznią i potrzebną jak każdemu zmianą klimatu. Oboje kochają góry.
Pokój okazał się być przytulny, skromnie, ale ładnie urządzony. Było w nim wszystko czego potrzebowaliśmy. Postawiliśmy bagaże obok szafy.
- Ja pierwszy robię prysznic! – słyszę głos H, gdzieś za plecami.
- Nie mam nic przeciwko temu. – odpowiedziałam cicho podchodząc do okna. Otworzyłam je na oścież i zaczerpnęłam pełną piersią dopiero co „wypranego” deszczem, górskiego powietrza. Było takie rześkie, że poczułam zawrót głowy. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam ICH cień w mroku, ciemniejszy od nocy i wcale nie tak daleko od naszego pensjonatu, jak mi się wydawało. Wiały chłodem, tajemniczością i grozą. Niesamowity, tak bardzo oczekiwany przeze mnie widok, od którego nie mogłam oderwać oczu.
- Tak bardzo marzyłam o naszym spotkaniu – rzuciłam półgłosem w mrok - już jutro dotknę was! Czy będziecie dla mnie łaskawe? Czy ja okażę się ....... ? – nie dokończyłam.
- Mówiłaś coś kochanie? – przerwał mi H.
- Nic do ciebie!
- To z kim rozmawiasz? – słyszę głos H tuż za sobą, jednocześnie czuję jego cmoknięcie w szyję.
- Jak to z kim? Z nikim! Przywitałam się tylko z górami – uśmiechnęłam się – widzisz je?
- Widzę przede wszystkim ciebie, moja alpinistko. Ha ha ha! – śmiejąc się cicho, cmoknął mnie znowu.
Zawsze mnie cmoka, w domu gdy jesteśmy sami, w sklepie i na ulicy. Nie może przejść obok mnie, żeby tego nie zrobić i nie ważne ile razy na dzień. To chyba jest jego hobby? – uśmiechnęłam się do swoich myśli – obsypywać mnie buziakami. Szczerze mówiąc, lubię to. Wiem, że mnie kocha i że na te góry zgodził się tylko dla mnie.
- Weź prysznic i idziemy spać. Jutro czeka nas „chrzest bojowy”, musimy się porządnie wyspać.
- Tak! – zamyśliłam się.
- Wiesz, o której serwują śniadanie? – wyrwał mnie z zamyślenia.
- Między ósmą a dziesiątą. Umówiliśmy się z J i K na ósmą trzydzieści, nie pamiętasz? Zaraz po śniadaniu przebieramy się i wyruszamy w góry. Jutro będziemy zdobywać Szrenicę, to góra na której rysy utulone w mroku właśnie teraz patrzę - 1362 m. n. p. m. - znowu się zamyśliłam.
- Przestań już się gapić przez to okno! - słyszę z głębi pokoju - nie jesteś zmęczona?
- Jestem, ale jakoś nie mogę spać. Mam zostawić otwarte okno?
- Tak!
Wzięłam prysznic i położyłam się spać. Długo jednak nie mogłam zasnąć i wcale nie dlatego, że łóżko było nie wygodne, nie! Czułam się jak przed pierwszą w życiu randką. Byłam podniecona i pełna obaw. Żałowałam, że nie będzie to randka z Beskidami. To je miałam wpierw spotkać, do nich tak bardzo tęskniłam. Zasypiałam z uczuciem zdrady.
Pokój okazał się być przytulny, skromnie, ale ładnie urządzony. Było w nim wszystko czego potrzebowaliśmy. Postawiliśmy bagaże obok szafy.
- Ja pierwszy robię prysznic! – słyszę głos H, gdzieś za plecami.
- Nie mam nic przeciwko temu. – odpowiedziałam cicho podchodząc do okna. Otworzyłam je na oścież i zaczerpnęłam pełną piersią dopiero co „wypranego” deszczem, górskiego powietrza. Było takie rześkie, że poczułam zawrót głowy. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam ICH cień w mroku, ciemniejszy od nocy i wcale nie tak daleko od naszego pensjonatu, jak mi się wydawało. Wiały chłodem, tajemniczością i grozą. Niesamowity, tak bardzo oczekiwany przeze mnie widok, od którego nie mogłam oderwać oczu.
- Tak bardzo marzyłam o naszym spotkaniu – rzuciłam półgłosem w mrok - już jutro dotknę was! Czy będziecie dla mnie łaskawe? Czy ja okażę się ....... ? – nie dokończyłam.
- Mówiłaś coś kochanie? – przerwał mi H.
- Nic do ciebie!
- To z kim rozmawiasz? – słyszę głos H tuż za sobą, jednocześnie czuję jego cmoknięcie w szyję.
- Jak to z kim? Z nikim! Przywitałam się tylko z górami – uśmiechnęłam się – widzisz je?
- Widzę przede wszystkim ciebie, moja alpinistko. Ha ha ha! – śmiejąc się cicho, cmoknął mnie znowu.
Zawsze mnie cmoka, w domu gdy jesteśmy sami, w sklepie i na ulicy. Nie może przejść obok mnie, żeby tego nie zrobić i nie ważne ile razy na dzień. To chyba jest jego hobby? – uśmiechnęłam się do swoich myśli – obsypywać mnie buziakami. Szczerze mówiąc, lubię to. Wiem, że mnie kocha i że na te góry zgodził się tylko dla mnie.
- Weź prysznic i idziemy spać. Jutro czeka nas „chrzest bojowy”, musimy się porządnie wyspać.
- Tak! – zamyśliłam się.
- Wiesz, o której serwują śniadanie? – wyrwał mnie z zamyślenia.
- Między ósmą a dziesiątą. Umówiliśmy się z J i K na ósmą trzydzieści, nie pamiętasz? Zaraz po śniadaniu przebieramy się i wyruszamy w góry. Jutro będziemy zdobywać Szrenicę, to góra na której rysy utulone w mroku właśnie teraz patrzę - 1362 m. n. p. m. - znowu się zamyśliłam.
- Przestań już się gapić przez to okno! - słyszę z głębi pokoju - nie jesteś zmęczona?
- Jestem, ale jakoś nie mogę spać. Mam zostawić otwarte okno?
- Tak!
Wzięłam prysznic i położyłam się spać. Długo jednak nie mogłam zasnąć i wcale nie dlatego, że łóżko było nie wygodne, nie! Czułam się jak przed pierwszą w życiu randką. Byłam podniecona i pełna obaw. Żałowałam, że nie będzie to randka z Beskidami. To je miałam wpierw spotkać, do nich tak bardzo tęskniłam. Zasypiałam z uczuciem zdrady.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

